Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nekropolie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nekropolie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 10 stycznia 2021

Pyskowice - kirkut

 


Już w XIV w na tereny Pyskowic przybywali żydzi, którzy głównie trudnili się handlem, prowadzili sklepy i zakłady rzemieślnicze. Trudnili się również udzielaniem pożyczek.

Na jakiś czas w związku z konfliktami byli zmuszeni opuścić te tereny, jednak pod koniec XVIII wieku wrócili.

Na początku XIX w. wybudowano drewnianą synagogę, która w 1822 roku spłonęła. Na jej miejscu, jeszcze tego samego roku wybudowano murowaną z cegły i pokrytą dwuspadowym dachem z charakterystycznymi łukowatymi zwieńczeniami okien. Początkowo zmarłych chowano na cmentarzu w Wielowsi.

Kirkut w Pyskowicach założono 16 kwietnia 1830 r. W 1872 roku powstał Związek Górnośląskich Gmin Synagogalnych. Należeli do niego również żydzi z Pyskowic.



Do dnia dzisiejszego na cmentarzu o pow.0,6 ha zachowało się ok. 150 nagrobków. Cmentarz okalają szczątkowe fragmenty murów. Przed wejściem znajduje się zrujnowany dom przedpogrzebowy, w którym po wojnie urządzono zakład tapicerski. Zakład działał w tym miejscu do końca 2007 roku. Obecnie jest własnością Skarbu Państwa.






Najstarszy nagrobek pochodzi z 1841 r. Na macewie wyryto inskrypcje w języku hebrajskim i niemieckim. Na pyskowickim kirkucie spoczywa pradziadek i dziadek Edyty Stein, męczennicy kościoła katolickiego. Ostatniego pochówku na cmentarzu dokonano w 1920 roku.





W 1938 roku. Bojówki NSDAP spaliły synagogę. Po wojnie cmentarz ulegał stopniowej dewastacji a część nagrobków ukradziono. Grabieży dokonywano również po koniec lat 70 -tych o czym wspomnieli w swoim opracowaniu Monika Krajewska i Jan Jagielski.





W 1988 roku na cmentarzu przeprowadzono prace porządkowe. We wrześniu tego samego roku, na zbiorowej mogile żydów, rozstrzelanych w styczniu 1945 roku przez hitlerowców, wystawiono pomnik upamiętniający.









Mapa ORSIP z 1883 r.

niedziela, 10 maja 2020

Cieszowa - kirkut




Cieszowa to niewielka wioska położona na północ za Koszęcinem. Kilometr od wioski, w polu, na wzniesieniu, w cieniu drzew, znajduje się cmentarz żydowski. 





 Żydzi w Cieszowej zamieszkiwali od XIV wieku. Posiadali swoją gminę żydowską, szkołę, cmentarz i drewnianą synagogę, którą rozebrano w 1911 roku. Ostatnim nauczycielem i rabinem był Samuel Schloshof, który zmarł w 1871 roku. 


Żydów w Cieszowej zaczęło przybywać, kiedy za panowania Fryderyka Wielkiego wypędzono ich z lewobrzeżnych terenów Odry. Najwięcej żydów około 100, Cieszową zamieszkiwało w XVIII w. W 1830 było ich już 43, w 1861 już tylko 18, a w 1894 zostało 4.


Po 1905 roku żydzi przestali zamieszkiwać Cieszową. Pozostał po nich do dnia dzisiejszego jedynie cmentarz, który według tradycji ma 700 lat. Na początku XX w. profesor Brann dokonał przeglądu macew znajdujących się na cmentarzu i odnotował, że zachowała się tam macewa z 1650 roku. Z dokumentów wynika, że w 1917 roku na cmentarzu było wiele macew utrzymanych w bardzo dobrym stanie. 



Po II wojnie światowej nikt się cmentarzem nie interesował i kirkut podupadł. Dopiero w ostatnich latach dzięki młodzieży i społecznikom teren cmentarza uporządkowano, a część macew została odnowiona. 


Na cmentarzu znajduje się kilkadziesiąt macew pochodzących w większości z XIX w. Napisy na nagrobkach wykonane są w języku niemieckim i hebrajskim.


Według zwyczaju uświęconego wieloletnią tradycją na nagrobkach zamiast kwiatów kładzie się kamyki. Kwiaty są dla żywych.
W 2008 roku przechodząca nad Cieszową trąba powietrzna dokonała wielkiego spustoszenia na cmentarzu zarówno w drzewostanie jak i macewach.


Ze względu na położenie miejsce jest urokliwe, spokojne i refleksyjne. Zwiedzanie cmentarza umila śpiew ptaków.



piątek, 5 kwietnia 2019

Żarki - cmentarz żydowski



W Żarkach, na Kirkowie, przy ul. Polnej, zachował się jeden z największych żydowskich cmentarzy na jurze.
To jeden z trzech cmentarzy żydowski w Żarkach, który został założony w 1821 roku, przetrwał i zajmuje powierzchnię 1,5 ha. Drugi znajdował się przy ul Górki. Dziś upamiętnia go pomnik z fragmentem wmurowanej macewy.


Do naszych czasów na kirkucie przy ul. Polnej zachowało się ok. 1100 macew w całości lub częściowo uszkodzonych. Najstarszy nagrobek pochodzi z 1835 roku.
W przypadku cmentarzy żydowskich istotną zasadą jest nienaruszalność grobu. Cmentarzy żydowskich nie wolno rozkopywać, likwidować, a grób nie może być ponownie wykorzystany.


Jeśli cmentarz jest już przepełniony i nie ma możliwości dokupienia gruntu, na starych grobach usypywano grubą warstwę ziemi, w której grzebano kolejne zwłoki.
Cechą charakterystyczną cmentarzy żydowskich jest podział terenu na część męską, żeńską i dziecięcą. W pobliżu wejścia chowano osoby zasłużone dla lokalnej ludności, rabinów, cadyków.
Na cmentarzach żydowski zakopywano również zniszczone wyposażenie synagog zawierające imię Boga, np. zniszczone zwoje Tory.
Macewy czyli tablice nagrobne mają zwykle formę prostokąta i wykonane są z szarego lub żółtego piaskowca, czasami granitu i wapienia. Nawiązują kształtem do bramy, symbolu przejścia z życia ziemskiego do życia w innym świecie. Macewa ma najczęściej półkoliste lub trójkątne zwieńczenie. Występuje również zwieńczenie prostokątne. Zazwyczaj zwrócona jest w kierunku wschodnim. Żydowskie nagrobki były kiedyś malowane na żółto, niebiesko lub czerwono.



Macewa składa się z niewielkiego cokołu, części środkowej z inskrypcją i części reliefowej. W części reliefowej w symboliczny sposób prezentowano imię lub przydomek zmarłego, jego zawód lub pełnioną funkcję, cechy charakteru lub zasługi dla gminy. Najważniejsze są symbole umieszczone pośrodku. Rzadkością są macewy żeliwne, które w przypadku Żarek zachowały się trzy, niestety w stanie uszkodzonym. Znaleziono je na terenie Sanktuarium Leśniowskim. W czasie wojny Niemcy żeliwne macewy kazali wywieźć, prawdopodobnie w celu przetopienia.




Symbolika na macewach zaczęła pojawia się w XVI wieku:
menora, święty siedmioramienny świecznik – symbol judaizmu
winne grona – symbol ludu Izraela, owocnej pracy i bogactwa duchowego; w przypadku nagrobka kobiecego płodność
lew – znak pokolenia Judy
świecznik – najczęstszy symbol nagrobków kobiecych jako, że kobieta strzeże ogniska domowego i zapala świece na szabat
dłonie w geście błogosławieństwa – symbol na nagrobkach mężczyzn z pochodzenia kohanim (kapłan) z rodu Aarona
misa i dzban – na nagrobkach pozostałych potomków Lewiego
księgi – symbol zawodu księgarza, uczonego, studiującego Torę, rabina, nauczyciela
korona – zwieńczenie Tory, symbol pobożności i uczoności; przekrzywiona oznaczała, że nieboszczyk był głową rodziny lub gminy
skarbonka, puszka ofiarna – symbol dobroczynności zmarłego i hojności wobec potrzebujących
gęsie pióro lub kałamarz – symbol sofera przepisującego tekst Tory
lancet – symbol mohera dokonującego obrzezań
moździerz – symbol aptekarza
wąż Eskulapa – symbol lekarza
złamane drzewo – symbol nagłej śmierci; jeśli z drzewa wyrastają liście śmierć w młodym wieku
całun, kolumny – symbole śmierci
palma – symbol Judy, obfitości i narodowego odkupienia
instrumenty muzyczne – symbol artysty, muzyka; odnoszą się do imienia Miriam
Niektóre imiona zmarłych symbolizowały wyobrażenia zwierząt:
lew – Ariego, Lejba, Judę
jeleń – Cwiego, Hirsza, Naftalego
niedźwiedź – Downa, Bera
wilk – Wolfa, Zeewa, Beniamina
ptak – Ciporę, Fejgę
gołębica – Jonę, Taube
pelikan – symbol rodzicielskiej troski i poświęcenia
Na macewach spotyka się czasami symbol wyrzeźbionej kłódki lub rygla, który nawiązuje do dawnego zwyczaju składania do grobu kłódki; zmarły nie może przekazywać tego co się dzieje na tamtym świecie.









Dla okazania szacunku zmarłym na terenie cmentarza żydowskiego nie wolno spożywać jedzenia, pić, a mężczyźni powinni nosić nakrycie głowy.
Nie można również skracać sobie drogi przez cmentarz.




Źródło: Żydowski Instytut Historyczny; Przewodnik po cmentarzu żydowskim w Łodzi



niedziela, 20 stycznia 2019

Cmentarz hutniczy - Gliwice


 Cmentarz hutniczy to najstarsza nekropolia gliwicka związana z Hutą Gliwice, założona w 1808 roku przez Zarząd Huty Gliwickiej (Pruskiej Królewskiej odlewni Żelaza) dla pracowników huty i ich rodzin. Na cmentarzu pochowano wiele wybitnych postaci związanych z górnośląskim przemysłem, dyrektorów, specjalistów i inspektorów gliwickich zakładów.


Cmentarz założono na rzucie prostokąta. Obecne wymiary to 75x77 m – 0,57 ha. Centralnie na osi północ-południe przebiega aleja. Dawniej przy alei znajdowały się dwa żeliwne lwy usytuowane naprzeciw siebie autorstwa Johanna Gottfrieda Schadow. Główne wejście znajduje się od ulicy Robotniczej, dawniej Kalidestrasse.
Od strony południowej cmentarz ograniczony był kanałem doprowadzającym wodę do huty.


Większość grobów otaczały żeliwne płoty.
W krypcie kaplicy w czasach powstań śląskich ukryto broń i amunicję. W niedzielę palmową 9 kwietnia 1922 roku o godz.13.15. podczas próby wejścia i przeszukania krypty hrabiego Einsiedela nastąpił wybuch amunicji, co spowodowało całkowite zniszczenie kaplicy i części cmentarza wokół niej. W wyniku potężnej eksplozji zginął mistrz budowlany Haeusler i kilkunastu francuskich żołnierzy, którzy zostali rozerwani na strzępy a ich członki rozrzucone na odległość 100 m. Żołnierze francuscy stacjonowali w Gliwicach w ramach nadzoru wojsk sojuszniczych nad spornymi terenami Górnego Śląska. Cudem ocalał jedynie stojący obok kaplicy krzyż. W 1923 roku ruszyła odbudowa kaplicy hrabiego Einsiedela.


Po II wojnie światowej cmentarz na polecenie lokalnego dygnitarza partyjnego był objęty tzw. akcją odniemczania. Przejawiało się to skuwaniem i niszczeniem na cmentarzu wszelkich niemieckich napisów, odkręcaniem żeliwnych tablic i rozbijaniem na kawałki kamiennych. Po wojnie cmentarz służył mieszkańcom dzielnicy. W 1948 roku zapadła decyzja o zamknięciu cmentarza. 10 maja 1949 roku na cmentarzu miał miejsce ostatni pochówek.


Po 1949 roku cmentarz pozbawiony został opieki, co doprowadziło do jego olbrzymiej dewastacji. Złodzieje rozkradali płyty granitowe i marmurowe, odsprzedawali je kamieniarzom do ponownego przeszlifowania. W ostatnich latach wszystkie elementy żeliwne i kute rozkradli złomiarze.




Na cmentarzu hutniczym między innymi zostali pochowani:

August Holzhausen (1768-1827) dyrektor maszynowy, konstruktor maszyn parowych
Wilhelm Kiss (1756-1830) inspektor hutniczy
Ferdinand von Einsiedel (1775-1833) starosta górniczy na obszar całego Śląska
Leopoldine von Blandowski (1784-1864) w latach 1825-1837 właścicielka zamku w Chudowie
Johan Wilhelm Ottomar Schulze (1771-1845) nadradca górniczy
Christian Mendel (1777-1845) modelarz
John Baildon (1773-1846) inżynier hutnictwa, współtwórca Huty Gliwickiej i Królewskiej Huty, projektant, konstruktor, przemysłowiec
Friedrich Preisler (1796-1850) złotnik, cyzeler
Michael Kochanowski (1801-1851) właściciel ziemi z Ligoty Zabrskiej
Franz Kiwowsky (1801-1851) fabrykant
Carl Eck (1796-1852) inspektor hutniczy
Ludwig Beyerhaus (1790-1853) modelarz
Wilhelm von Windheim (1823-1861) prokurator
W.Brand (1793-1862) dyrektor Huty
Gustaw Scharf (1817-1863) inspektor hutniczy
Theodor Erdmann Kalide (1801-1863) artysta rzeźbiarz
Gottlieb Jacob (1795-1865) superintendent gminy ewangelickiej
Wilhelm Kalide (1795-1870) dyrektor Huty 1845-1861
Theodor Stentz (1819-1871) dyrektor Huty 1862-1871
Richard Wachler (1829-1879) inspektor hutniczy
Wilhelm Beermann (1810-1881) inżynier Huty, fotografik
Carl Schottelius (1794-1882) mistrz maszynowy, konstruktor, fabrykant, projektant moztu w Ozimku (1827_
Albert Dowerg (1829-1903) nauczyciel, fabrykant
Heinrich Hennig (1828-1904) Raktor Szkoły Hutniczej
Julius Kampe (1825-1907) mistrz formierczy
Wilhelm Schulze (1832-1912) inspektor hutniczy
Reinhold Arns (1863-1916) dyrektor Huty 1902-1916
Carl Jüngst (1831-1918) dyrektor Huty Gliwickiej 1872-1902;
dyrektor Huty Małapanew 1899-1916
Paul Dowerg (1866-1918) fabrykant. Handlowiec, radny miejski
Friedrich Amende (1825-1907) mistrz maszynowy
Karl Ogórek (1880-1930) ogrodnik Huty






Źródło: wikipedia;www.hutniczy.malanowicz.eu









Patoka - pałac

  Patoka to niewielka kolonia osadnicza między Sierakowem Śląskim a Ciasną, na północ za Lublińcem. Na początku XIX w. właścicielem terenów...